Ιδού ο άνθρωπος (Πνευματικός) γράφει ο Κώστας Παπατσίρος

12 2018 00Η παρένθετη λέξη θα αποτελούσε πλεονασμό , αν δεν υπήρχαν οι λίγοι, οι ξεχωριστοί, οι ταγοί που ωθούν τις μάζες στον εξανθρωπισμό τους. Γιατί μέρος τις ανθρώπινης φύσης είναι το πνεύμα.

Όμως με το λόγο τους και την πράξη τους μαγνητίζουν , θέλγουν αποτελούν σημείο αναφοράς. Διαφορετικός ο συλλογισμός , η σκέψη τους, η δράση τους. Ανέρχονται σε δυσδιάκριτα ύψη για τους πολλούς και γι’ αυτό λέγονται πνευματικοί άνθρωποι.

Ο πνευματικός γνωρίζει ότι οι επιδόσεις του στην σοφία , στην επιστήμη , στην τέχνη , όσο σπουδαίες κι αν είναι, είναι άχρηστες αν δεν υπάρχουν για το σύνολο , δεν προσφέρονται σε αυτό. Χρέος του νοιώθει να κάνει ευτυχέστερη την ανθρώπινη την ανθρώπινη κοινωνία . Ασκητεύει μόνο στο εργαστήριό του, στην βιβλιοθήκη του. Είναι κοινωνικός άνθρωπος. Δεν αρνείται την χρησιμότητα υλικών αγαθών αφήνοντας όμως να εννοηθεί πως μια κοινωνία που νοιάζεται μόνο για γι’ αυτά είναι κοινωνία ζώων. Είναι τα απαραίτητα για το ‘ου ζην ‘ εφόσον η απόκτησή τους και η χρήση τους στηρίζεται στην ηθική και στο μέτρο.

Δίνει καθημερινά αγώνα καταγγέλλοντας αποκαλύπτοντας τους υπαίτιους της κοινωνικής αδικίας, μη υπολογίζοντας κανένα προσωπικό τίμημα. Η παρουσία του αποτελεί προσωποποίηση της σεμνότητας, της εργατικότητας, της υπευθυνότητας, της ανιδιοτέλειας, της μεγαλοθυμίας, απεχθάνεται την προβολή και τις παράτες.

Κατακεραυνώνει εκείνους που προσπαθούν να κρύψουν την ανεπάρκειά τους πίσω από τίτλους σπουδών και πιστοποιητικά που απέκτησαν με ανήθικο τρόπο , τον νεποτισμό στην πανεπιστημιακή ανέλιξη και τις αρχές εκείνες που νίπτουν τας χείρας τους μπρός στους βανδαλισμούς της δημόσιας περιουσίας.

Εξαγριώνεται με τον δάσκαλο, τον κληρικό, τον πολιτικό, τον υπηρέτη των θεσμών που ‘ποιεί την νήσσαν’ , τον οσφυοκάμπτη, που θεωρεί το κακό εν τη γενέσει του ή μη και αδιαφορεί ξεχνώντας ότι αυτό θα μας πνίξει όλους.

Εξοργίζεται με την αβελτηρία των υπευθύνων στο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο. Το μέγεθος των παχυλών μισθών τους είναι ισόποσο μ’ εκείνο της καταστροφικότητας τους. Οτιδήποτε εθνικό εξοβελίζεται . Οι πνευματικοί θησαυροί των πατεράδων μας καταχωνιασμένοι , απόντες από την τηλεοπτική οθόνη. Αντ’ αυτού η θεοποίηση της σάρκας ο εκχυδαϊσμός των ηθών, ο αφελληνισμός.

Η οργή του και ο καταγγελτικός του λόγος έχουν ακόμα ως αποδέκτες όλους εκείνους που αποτελούν ηθελημένα θύματα των δημαγωγών και ενώ συμπεριφέρονται πελατειακά, ύστερα υβρίζουν τους πολιτικούς - προστάτες τους, ότι για όλα εκείνοι φταίνε λησμονώντας ότι οι τελευταίοι είναι σαρξ εκ της σαρκός.

Η βαθιά απαράμιλλη ενόρασή του δεν τον γελά ποτέ στον εντοπισμό των κίβδηλων. Η ανθρωπιστική του διάθεση από την άλλη, σε συνδυασμό με την πλήρη, καταιγιστική επιχειρηματολογία του για την επίτευξη του ανθρωπιστικού ιδανικού, της παγκόσμιας ειρήνης, τον καθιστά κύριο στόχο των πατριδοκάπηλων, των ρατσιστών, των σωβινιστών, των πολεμοχαρών. «Ψυχή τε και σώματι» ο πνευματικός άνθρωπος ανήκει στην κοινωνία όπου ζει. Γι’ αυτό πάσχει, πασχίζει, θυσιάζεται γι’ αυτούς, βεβαιώνοντας ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να ευτυχήσει παρά μόνο μέσα σ΄αυτή προτρέποντας για την καθολική συμβολή στην θεσμική της θωράκιση.

Ο πνευματικός άνθρωπος είναι παιδαγωγός αλλά και φρουρός του συνόλου. Η αλήθεια μπορεί να γεννηθεί και να ειπωθεί μόνο όταν υπάρχει ελευθερία. Είναι ο κατεξοχήν υπέρμαχος της εξωτερικής ελευθερίας των ανθρώπων αλλά και της εσωτερικής που πρέπει να κυριαρχεί μέσα σ΄αυτόν. Γι΄αυτό και παρακινεί τους συμπολίτες του με το παράδειγμά του να μετέχουν στα κοινά στην επίλυση των συλλογικών προβλημάτων αποτρέποντάς τους από τον ατομισμό και τον αναχωτισμό. Αδικεί πολλάκις και ο μη παιών τι ‘ λέει ο Μάρκος Αυρήλιος.

Οι πολιτισμοί που αποτελούν σημείο αναφοράς από τον σημερινό κόσμο το οφείλουν στους πνευματικούς ανθρώπους. Δεν είναι τυχαίο ότι σε τούτους τους σοφούς και ευλογημένους ανθρώπους που στην αρχαία Ελλάδα ήταν οι φιλόσοφοι και οι ποιητές, ανέθεταν την διαπαιδαγώγηση των παιδίων τους.

Στον περίφημο αγώνα των βατράχων του Αριστοφάνη ο Αισχύλος ρωτάει : ‘Τίνος ούνεκα χρη θαυμάζειν άνδραν ποιητήν’ και ο Ευριπίδης αποκρίνεται ‘Δεξιότητος και νουθεσίας ότι βελτίους ποιούμεν τους ανθρώπους εν ταις πόλεσιν’.

Μερικοί λένε ότι :

  • Λογική είναι η τέχνη να κάνεις λάθος, με την αυτοπεποίθηση…
  • Ο Ηγέτης οφείλει να έχει την ανοιχτότητα και τη συναισθηματική νοημοσύνη να παίρνει από παντού ιδέες και να τις φιλτράρει… Κάποτε να τις αρπάξει ακόμη και στον αέρα… κάποτε να τις δανείζεται… και κάποτε να τις κλέβει ακόμα και από τους αντιπάλους του…
  • Είναι πολύ επικίνδυνο να αλλάξεις άλογο στην μέση του ποταμού
  • Μπορεί το γέρικο μουλάρι να μην βγάζει καινούργια περπατησιά ….όμως μόνο το γέρικο μουλάρι ζευγαρώνει ίσια
  • Να τρέχεις πίσω από την κοινή γνώμη : ένοχα…. λιγούρικα…. κολακευτικά….
  • Ναι ο Μαραθώνιος δρόμος δεν είναι άθροισμα από κατοστάρια… θέλει άλλο τέμπο..
  • Όταν αλλάζουν τα πράγματα οφείλουμε να αλλάζουμε και εμείς…
  • Ρώτησαν τον Τσώρτσιλ : -που οφείλεται η μακροζωία σου κ. Τσώρτσιλ. Απάντηση : μα στην γυμναστική που δεν έκανα ποτέ…  

Ευηνοχώρι στης παράδοσης τα μονοπάτια

Καθημερινά Νέα

Μούρκος apartments Κρυονέρι

Ταβέρνα ΜΙΜΟΖΑ Κρυονέρι