Η Ελλάς ξανασταυρώνεται.

bookΔεν είναι λίγες οι φορές που η πατρίδα μας έχει φτάσει στο ναδίρ και ανέστη. Η ιστορία μας βρίθει από παραδείγματα. Η πιο Μεγάλη Εβδομάδα του Ελληνισμού των σύγχρονων χρόνων ξεκίνησε τη Μεγάλη Δευτέρα 14 Απριλίου 1941 με τη γερμανική προέλαση.

 

Η ανάσταση ήρθε τρεισίμισυ χρόνια μετά, τον Οκτώβριο της απελευθέρωσης του 1944. Τότε ο εχθρός ήταν ο Χίτλερ. Ο ιμπεριαλισμός, οι εκφραστές του που ποτέ δεν θα πάψουν, επιτελούν και σήμερα το έργο τους, υπονομεύοντας, ποικιλοτρόπως το μέλλον λαών και χωρών, που επιλέγουν ως θύματά τους, με λογιών μεθοδεύσεις. Σημασία όμως έχει , εμείς πώς θωρακιζόμαστε ώστε να μη γίνουμε η εύκολη λεία. 

Και εφέτος, οι μέρες που διάγουμε με τη μιζέρια, την ένδεια, την κατήφεια μας θυμίζουν «αλήστου» μνήμης εποχές. Η αρνητική ψυχολογία εμποδίζει την αναστροφή του κακού κλίματος, αφού όλοι σχεδόν περιορίζουν τις φυσιολογικές τους δραστηριότητες, επενδύσεις, κατανάλωση, επιχειρηματικά σχέδια, φοβούμενοι τα χειρότερα, τα οποία όμως – άθελά τους – επισπεύδουν.

Αλλά το πρόβλημα της Ελληνικής Οικονομίας δεν είναι μόνο πρόβλημα ψυχολογίας. Είναι κυρίως πρόβλημα κοινωνικό και οικονομικό. Ο Εχθρός, δεν είναι μόνο οι ξένοι με τις κερδοσκοπικές τους διαθέσεις, που πάντα θα ψάχνουν και θα δημιουργούν τους «πελάτες – θύματά τους». Είναι η εγχώρια κομματική νομενκλατούρα που επί δεκαετίες λεηλάτησε τη χώρα. Είναι αυτή που αποθράσυνε τους εργατοπατέρες, «καθιέρωσε» την ατιμωρησία και έθισε τον τελευταίο υπαλληλίσκο στην κοπάνα, το καθισιό και το «μπαξίσι». Πώς να πείσει τους πολίτες να συμμετέχουν στη σωτηρία της χώρας όταν αφήνει στο απυρόβλητο τους λωποδύτες που καταχράστηκαν το δημόσιο χρήμα, φοβούμενη τις αποκαλύψεις που που απειλούν ότι θα κάνουν αυτοί για τους υπολοίπους; Πώς να πειστεί κανένας ότι ο κρατικός μηχανισμός τίθεται στην υπηρεσία του συνόλου, όταν αποτυγχάνει να καταπολεμήσει την τεράστια γραφειοκρατία που τόσο παρεμπόδισε κάθε προσπάθεια ιδιωτικής επένδυσης; Όταν απουσιάζει κάθε έννοια αξιοκρατίας, πειθαρχίας, ιεραρχίας και κάθε άλλης διοικητικής αρχής;

Η δική μας παθογένεια δεν συγκρίνεται μ’ εκείνη άλλων χωρών που αντιμετωπίζουν οικονομικό πρόβλημα. Καμμία χώρα δεν κατάφερε να συνδυάσει παράλληλα τέτοιο δυσθεώρητο δημόσιο χρέος με τον πακτωλό των Κοινοτικών επιδοτήσεων, με υψηλότατο πληθωρισμό, κατάρρευση της ανταγωνιστικότητας, καταστροφή του περιβάλλοντος και ξεπούλημα της Εθνικής περιουσίας, όπως η Ελλάδα της Μεταπολίτευσης.

Μοιραία θα οδηγηθούμε σε κατάρρευση και οι δείκτες του βιοτικού μας επιπέδου θα συνταυτιστούν μ’ εκείνους προηγούμενων δεκαετιών που δεν θέλουμε να θυμόμαστε, αν άμεσα δεν μειώσουμε το Κράτος, δίνοντας κίνητρα για να οδηγηθούν δημόσιοι υπάλληλοι στην ιδιωτική οικονομία, αφού είτε έτσι είτε αλλιώς ο «μισθός» του δημοσίου ολοένα και θα συρρικνώνεται δραματικά. Είναι αναγκαίο ουσιαστικά το στήσιμο του Κρατικού μηχανισμού από την αρχή, καταπολεμώντας τη σπατάλη και τη διαφθορά στο Δημόσιο. Καθώς και το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων - που τόσο καιρό πριν έχει εξαγγελθεί – βάζοντας το εθνικό συμφέρον πάνω απ’ το ατομικό και το συντεχνιακό. Το μέτρο στη ζωή μας, η εγκαρτέρηση και η αλληλεγγύη και η αποχή απ’ τους πειρασμούς της οργής, της βίας, του μίσους, της εκδίκησης, θα επιτρέψουν να «ξανααναστηθούμε».

Υ.Γ.1 Ανατρέχοντας στο παρελθόν, σ’ ένα άρθρο του Αλέκου Λιδωρίκη, εξέχοντος δημοσιογράφου και λογοτέχνη, για το μαύρο Πάσχα της 20ης Απριλίου 1941 – αφού διεκτραγωδήσει την κατάσταση των ημερών εκείνων – διαβάζουμε. «Ας όψωνται λοιπόν! Ας όψωνται αυτοί που επρόδωσαν το φως της Ηθικής και της Αγάπης. Αυτοί που κατεδίκασαν τον άνθρωπον να λησμονήσει τον θεόν του – τα ευγενέστερα του ανθρώπου συναισθήματα – δια να κυλιστεί μέσα στους βούρκους της ανθρωποκτονίας. Ας όψωνται εκείνοι. Το Πάσχα το εφετινόν θα το διαφυλάξωμεν και ημείς και οι επερχόμεναι γενεαί, ως ένα Πάσχα Εθνικόν, Πάσχα αλησμόνητον, μεγάλην ημερομηνία του Γένους.»

Παραφράζοντας κατά τι, πόσο επίκαιρα είναι τούτα τα λόγια… « Ας όψωνται αυτοί που πρόδωσαν την πατρίδα οδηγώντας τους πολλούς Έλληνες στους βούρκους τους πελατειακούς, της βούτας και της αρπαχτής. Και τούτη την πατρίδα θα την διαφυλάξουμε και εμείς και οι επερχόμενες γενιές.»

Υ.Γ.2 Θα ‘θελα να πιστεύω στον πατριωτισμό των σημερινών Ελλήνων. Πώς όμως να μην θλίβεται κανένας, όταν από τη μια «μπρος στην τραγικότητα των στιγμών του τόπου το ’41 ο Πρωθυπουργός Αλέξανδρος Κορυζής αυτοκτονεί και η Πηνελόπη Δέλτα κάνει το ίδιο, μην αντέχοντας την έπαρση του αγκυλωτού σταυρού στην Ακρόπολη.» Και από την άλλη αντικρύζει τους σημερινούς Έλληνες βο(υ)λευτές (821 τον αριθμό έως σήμερα) να απαιτούν αναδρομικά ανευθρίαστα…

Κώστας Παπατσίρος

   

Ροή Ειδήσεων  

   

Αυτή τη στιγμή...  

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 104 επισκέπτες και κανένα μέλος

   

Καθημερινά Νέα  

   
© evinochori-kalidona.gr