Μεσολόγγι, το Ενδοξότερο Αλωνάκι.

mesolog-VryzΗ Ηρωική Έξοδος των Ελεύθερων Πολιορκημένων είναι ίσως η κορυφαία και η πιο συγκινητική στιγμή του Ελληνικού Αγώνα το 1821 και εντάχτηκε στα μεγαλύτερα Ελληνικά και Ευρωπαϊκά γεγονότα, εκείνης της εποχής.

Μετά από 12 μήνες ασφυκτικής πολιορκίας από το Τουρκοαιγυπτιακό στρατό από ξηρά και θάλασσα, από βροχή από 100.000 οβίδες, η κατάσταση στην πόλη είχε φθάσει σε οριακό σημείο. Οι υπερασπιστές του Μεσολογγίου, έβλεπαν τα αγαπημένα τους πρόσωπα να πεθαίνουν από την πεινά και όσοι ζούσαν να τρέφονται με τα πιο σιχαμερά ζώα της γης (ποντίκια, γάτες, σκυλούς, Γαϊδούρια, αλμυρίκια κλπ), να πίνουν νερό με αλάτι και αίμα και με τον θάνατο διάχυτος ανάμεσα τους, δεν παράδιναν το Μεσολόγγι. Η Ελληνική Σημαία κυμάτιζε υπερήφανα στις επάλξεις των τειχών στο Ιερό Μεσολόγγι και η απάντηση τους προς τους τούρκους για παράδοση ήταν:

«Τα κλειδιά της πόλης μας είναι κρεμασμένα

στις μπούκες των κανονιών .

Ελάτε να τα πάρετε.»

Υπό τις συνθήκες αυτές, οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι , με χαρακτηριστική νηφαλιότητα κι αταραξία παίρνουν την ιστορική απόφαση της ηρωικής Εξόδου και ορίστηκε η νύχτα του Σαββάτου του Λαζάρου 10 Απριλίου 1826 προς την 11η, Κυριακή των Βαΐων.

«Θεωροντες κ το λλου τι μς ξέλιπεν κάθε λπίς

βοηθείας καί προμηθείας, τόσον πό τήν θάλασσαν καθώς καί

πό τήν ξηράν στε νά δυνηθμεν νά βαστάζωμεν, ν ερισκό-

μεθα νικηταί το χθρο, ποφασίσαμεν μοφώνως: ξοδός

μας νά γίν βράδυ ες τάς δύο ρας τς νυκτός 10 πριλίου,

μέρα Σάββατον καί ξημερώνοντας των Βαΐων, κατά τό ξς

σχέδιον, λθη δέν λθη βοήθεια»

Ήξεραν ότι ο δρόμος προς την ελευθερία θα είναι αιματοβαμμένος και πολλές γυναίκες ντύθηκαν αντρίκεια και αρματώθηκαν έτσι ώστε κατά την μάχη να πεθάνουν πολεμώντας αποφεύγοντας την αιχμαλωσία.

Αποφάσισαν όταν θα γίνει η έξοδος στον δρόμο προς την σωτηρία όποιος βρίσκει πληγωμένο υποχρεούται να το βοήθα να τον παίρνει σηκωμένο με τα άρματα του στους ώμους του. Να μην παρθεί καμία αρματωσιά συντρόφου πληγωμένου η αδύνατου και όποιος παραβεί τον όρκο άμα επιζούσε θα θεωρηθεί προδότης.

Οι ασθενείς , οι πληγωμένοι και οι γεροί, μεταφέρθηκαν στα πιο οχυρωμένα σπίτια και εκεί να πεθάνουν πολεμώντας.

Όλοι αποχαιρέτησαν τα αγαπημένα τους πρόσωπα και ζήτησαν συχώρεση ο ένας από τον άλλον λέγοντας :

«Εκείθε με τους αδερφούς, εδώθε με το Χάρο..»

«καλή αντάμωση στον άλλο κόσμο.» 

Όταν νύχτωσε οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι πορεύονται προς την μεγάλη θυσία, ανοίγουν δρόμους προς την ελευθερία προσπαθώντας να διασπάσουν τον κλοιό των Τουρκοαιγυπτίων και Αλβανών.

Κατά την διάρκεια της Εξόδου ακούστηκε από το τρίτο σώμα των γυναικοπαίδων η φωνή, "οπίσω, οπίσω, μωρέ παιδιά!"–σκοπίμως η κατά λάθος; –που καλούσε τους εξοδίτες να γυρίσουν πίσω. Όσοι επέστρεψαν στην πόλη σφαγιάσθηκαν από τους ήδη εισελθόντες Τούρκους και Αιγυπτίους.

Η γη σειέται, τα γύρω βουνά αντιλαλούν την δόξα του Μεσολογγίου από τα κανονιά που το χτυπούσαν κι ο κάμπος βγάζει φωτιές από τα σπαθιά των ηρώων.

Το πρωί γλυκοχαράζει η Κυριακή των Βαΐων και ο ματωμένος ήλιος ξεπροβάλει δειλά-δειλά και μέσα από τους καπνούς βρίσκει τον κάμπο και την λιμνοθάλασσα κατακόκκινη από το αίμα των ηρώων. Παντού κορμιά ανδρών ~ γυναικών ~ νέων ~ γέρων ακόμα και βρεφών στους βαλτούς ~στον κάμπο ~ στις ρεματιές και στα φαράγγια. Όλα τα αγόρια αποκεφαλιστήκαν εκτός όσα ήταν κάτω των 12 ετών που μαζί με τα κορίτσια και τις γυναίκες αιχμαλωτίστηκαν και σύρθηκαν στα σκλαβοπάζαρα.

Η αυλαία της μεγάλης τραγωδίας πέφτει με τον μπουρλοτιέρη της Εξόδου , τον δημογέροντα Χρήστο Καψάλη και τον Δεσπότη Ιωσήφ Ρωγών. Ο γέρο-Καψάλης σαν -ντελάλης θανάτου λίγες ώρες πριν από την Έξοδο, περνώντας βόλτα αργά-αργά από τα σοκάκια φώναζε : "όποιοι γέροι και άρρωστοι θένε να βρούνε γλήγορο και τιμημένο θάνατο να ΄ρθουν το βράδυ στο Τζεμπιχανέ".

Μετά μάζεψε όσο μπαρούτι είχε στο σπίτι του και μαζί με 400 γυναικόπαιδα, τραυματίες και ανήμπορους ταμπουρώθηκαν και ανέμεναν τους τούρκους.

Στα παραθύρια έβαλε τις πιο νέες γυναίκες , να τις δουν οι Αγαρηνοί να μαζευτούν.

Όταν πλέον το Καψαλέικο ήταν γεμάτο τούρκους, ο Καψάλης κάνει το σταυρό του , όλοι τον μιμούνται και μ' αναμμένο το δαδί, ζυγώνει τα μπαρουτοβάρελα φωνάζοντας: "Μνήσθητί μου, Κύριε", βάζει φωτιά παίρνοντας και πάρα πολλούς τούρκους μαζί του.

«το μισολόγγι σκέλεθρο, γυμνό, ξεσαρκωμένο,

δεν παραδίδει τ΄ άρματα, δε γέρνει το κεφάλι,

κρατεί για νεκροθάφτη του το Χρίστο τον Καψάλη.»

Ο Δεσπότης Ιωσήφ Ρωγών με αρκετούς αγωνιστές είχε ταμπουρωθεί στον ανεμόμυλο και μετά από σκληρή αντίσταση επί δύο μερόνυχτα έβαλε φωτιά στο φυτίλι στην πυριτιδαποθήκη και ανατινάχθηκε μαζί με συμπολεμιστές και με Τούρκους. Ο Δεσπότης λέγεται ότι δεν πέθανε, οι τούρκοι τον βρήκαν ημιθανή και τον κρέμασαν.

Όσοι μαχητές της ελευθερίας επέζησαν, είχαν φτάσει στην κορυφή του Ζυγού και ανέπνεαν λίγο ελεύθερα, εξουθενωμένοι από την πεινά και την σκληρή μάχη με τον εχθρό.

Η συνειδητή θυσία και το εθελούσιο Ολοκαύτωμα των υπερασπιστών του Μεσολογγίου έγινε Φάρος του Γένους και παράδειγμα Λευτεριάς όλης της Ευρώπης. Κανένας Υπερασπιστής του Μεσολογγίου (Άντρες, Γυναίκες και Παιδιά ) δεν λύγισε δεν έκανε πίσω.

Οι υπερασπιστές στο Μεσολόγγι δεν ήταν μονό Μεσολογγίτες, πολλοί καταγόντουσαν, από την ευρύτερη περιοχή του Μεσολογγίου, την ευρύτερη περιφέρεια του νομού και όχι μονό. Το Μεσολόγγι αποτελούσε σε μικρογραφία μια μικρή Ελλάδα. Ρουμελιώτες, Πελοπονήσιοι, Ηπειρώτες, Επτανήσιοι, Μακεδόνες, όλη η ελληνική παλικαριά έσμιξε στο Μεσολόγγι και μαζί τους αρκετοί Φιλέλληνες ταπείνωσαν την Οθωμανική Αυτοκρατορία και όταν έφτασε η μεγάλη στιγμή της Ηρωικής Εξόδου, δεν σκέφτονται τίποτα άλλο , παρά την τιμή και την ελευθερία τους.   Δεν τους τρομάζει ο θάνατος παρά μονό η αιχμαλωσία.

«Δεν κλαίνε για το σκοτωμό, που θε να σκοτωθούνε,

μόν΄ κλαίνε για το σκλαβωμό, που θε να σκλαβωθούνε

Οι υπερασπιστές του Μεσολογγίου ονομαστήκαν Ελεύθεροι Πολιορκημένοι, στάθηκαν ακλόνητοι στις αρχές τους, με απαράμιλλο θάρρος, υπεράσπισαν την πατρίδα τους και το σπίτι τους και υπέμειναν με αλύγιστη καρτερία την στιγμή της λευτεριάς. Όμως τη Λευτεριά τους έμελε να την κερδίσουν κάνοντας την Έξοδο του Μεσολογγίου και έγραψαν με το αίμα τους την πιο λαμπρή σελίδα όχι μονό για το Μεσολόγγι αλλά και για όλο το Ελληνικό Έθνος.

Η Έξοδος του Μεσολογγίου ενσαρκώνει την ιδέα της Ελευθερίας , του Πατριωτισμού και των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, και τότε και τώρα.

«Α , την πανώρια λευτεριά

κανένας μη ξεχάσει

πως ακριβά οι πατέρες μας

την έχουν αγοράσει»

Νικόλαος Δ. Γιαννής

   

Ροή Ειδήσεων  

   

Αυτή τη στιγμή...  

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 97 επισκέπτες και κανένα μέλος

   

Καθημερινά Νέα  

   
© evinochori-kalidona.gr